Nieuws van Inner©Image

Juni 2019

Bijscholing Psychosociale Basiskennis

De afgelopen tijd heb ik me verdiept in nieuwe kennis en vaardigheden als tekentherapeut bij  Inner©Image. Dit door een opleiding post HBO PSBK te volgen. Het was een leuke, maar ook pittige route om te bewandelen. Ik heb het mogen afsluiten met het behalen van mijn diploma Psychosociale Basiskennis. Zo ben ik als tekentherapeut weer up to date van nieuwe behandelmethodes en achtergronden. Maar ook geschoold om psychische en medische ziektebeelden vroegtijdig te signaleren. Om zo de cliënt passende zorg aan te bieden. Ook als dat betekend dat ik hem of haar moet doorverwijzen naar een specialist of huisarts.

Leuk is ook om te melden dat ik nu als tekentherapeut opgenomen ben in het RBCZ register. Met deze registratie is een deel van de vergoeding voor de therapeutische sessie te declareren bij de zorgverzekeraars. Dit kan een steuntje in de rug zijn om met je vervelende klachten of met wensen mee aan de slag te gaan bij de tekentherapeut. Ik hoop je snel te mogen ontmoeten.

 

Mei 2018

Aarden met veel klei.

Als therapeut is het altijd leerzaam om in de keuken van een collega te mogen kijken. En zo kwam ik terecht bij de workshop Aarden met veel klei, gegeven door Gerrie Ploeg.

Aarden in de zin van werken met klei. En dat deden we niet met een hompje klei, nee, we gingen aan de slag met een hele berg. Aarden sloeg niet alleen op de klei, het was ook de bedoeling je lichaam bewust te ervaren.

We begonnen met het kneden van de klei. Ik stond, met de benen iets uit elkaar, voor een tafel en ik bewoog stukken rivierklei soepel van voor naar achter. “Ervaar de ruimte achter je, want het verleden nemen we mee.” , zei Gerrie. De klei voelde koud en stug aan, maar werd gaande weg in mijn handen warm en soepel. Om vervolgens na een tijdje droog en korrelig en hard te worden. Zo voelde ik, in contact met de klei, wat mijn lichaamswarmte te weeg bracht. Van koud naar warm en van stug naar soepel naar brokkelig. Wie bepaalde de grens om te stoppen, de klei of ik? Het was een mooi proces om te doen en voor dat ik het wist lag er een stapel met geknede bolletjes klei voor mij op tafel. We wisselden met elkaar onze ervaringen uit.

De volgende stap was om een balletje in onze hand op te bouwen met plukjes klei. Zo, ‘plukje voor plukje’, bouwde ik een balletje op. Ik ervoer dat het balletje signalen naar mij gaf. Het balletje rolde steeds naar mijn vingers toe en liet mij daarbij ervaren dat ik in het ‘denken’ zat. Ik moest aardig mijn best doen om het balletje in mijn handpalm te krijgen. De vingers staan symbool voor het denken, de binnenkant van je hand staan symbool voor de emoties en de muis en staat voor het verlengde van de wil. Het verkregen balletje hield ik met instructies van Gerrie op verschillende manieren bewust vast in mijn hand. Voor mijn buik, achter mijn rug (links en rechts) en boven mijn lichaam. Elke positie gaf een eigen gevoel.

In de volgende stap mocht ik de bolletjes klei één voor één vast pakken en met een zwaaiende armbeweging terecht laten komen op de tafel. Ik ging daarbij door mijn knieën om deze beweging met mijn lichaam meer kracht mee te geven, waarbij ik op mijn tenen tot stilstand kwam. Ik bewoog hierbij met gestrekte arm de bol klei naar beneden, naar achteren en naar boven. Ik liet de bol los op het hoogste punt. Het was heerlijk om deze beweging eigen maken en de klei te laten vallen op dezelfde plek. Maar vooral om al mijn verkregen emotionele kracht daarbij in te zetten. Zo liet ik vele bolletjes klei vallen en zo ontstond voor mij op de tafel een berg met klei.

De berg klei was door mijn enthousiasme hoog en breed geworden. Een berg waarmee we verder gingen werken. De klei mocht verschoven worden van boven naar beneden en andersom. Zo werd het één geheel. Wat kostte het mij een kracht en wat was dat herkenbaar in het dagelijks leven qua handelswijze. Al duwend, draaiend en schuivend met al mijn lichaamskracht ben ik met de kleisculptuur aan de gang gegaan om er vorm aan te geven. Beetje bij beetje ontstond er iets, door gewoon te doen, want ik had geen zicht op alle kanten van het sculptuur. Ik heb me hieraan overgeven en ben verder gegaan vanuit mijn gevoel en lichaamskracht. Na wat klei verzet te hebben kwam het moment dat het klaar was. Met een tevreden gevoel heb ik van alle kanten het kleiwerk bekeken. Wat heb ik laten ontstaan in de klei? Wat reflecteerde de klei terug aan mij? Het was waarachtig prachtig hoe je met elkaar (me, myself and I) op die manier kan communiceren.

Nadat alle ontwikkelingen gehoord, gezien en gevoeld waren, mocht ik de kleisculptuur afbreken. Wat vond ik dat een bevrijding. Dat het verbeelden van een moment ook echt een moment bleef en dat het niet tot in de eeuwigheid werd vastgelegd. Helemaal verrast door de mooie ontdekkingen van mezelf en die van de andere deelnemers ging ik naar huis. Het heeft me heel wat gegeven en na al die tijd geniet ik er nog steeds van. Voor mij is het voor herhaling vatbaar. Niet alleen het proces, maar ook de begeleiding van Gerrie Ploeg. Voor mijn praktijk, ga ik daar, waar dat past, bij het lichaamswerk ook gebruik van maken in sessies met mijn cliënten.

Vanuit mijn enthousiasme deel ik graag deze informatie met jullie. De beste informatie verkrijg je door het zelf te gaan ervaren. Dat kan bij Gerrie Ploeg. Zij is kunstzinnig therapeut en heeft een samenwerkingsverband met andere kunstzinnig therapeuten in Klei.nu. Zij geven workshops ‘Kleien met veel klei’ door heel het land. Voor meer info. Zie www.gerrieploeg.nl of www.klei.nu.

Rianke de Regt